فرمانده بسيجي‌ها

خورشيد كم كم از گوشه‌ي آسمان سرك مي‌كشيد و گلوله‌هاي خمپاره را كه دردشت مي‌تركيدند، تماشا مي‌كرد. بچه‌هاي بسيجي ، خسته ولي خوشحال ، در دشت بي‌انتها پراكنده بودند. بعضي شاد و خندان ، جست و خيزكنان ،‌از اين سو به آن سو مي‌دويدند . بعضي ديگر هم ،‌چفيه‌هاشان را گلوله كرده، زير سرگذاشته و چرت مي‌زدند.

فرماندهان روي يك بلندي نشسته بودند و با دوربين به نيروهاي دشمن نگاه مي‌كردند. عراقي‌ها سراسيمه در حال فرار بودند.

حسين ، فرمانده گردان ، در حالي كه دستش را سايبان  چشم كرده بود، گفت : «كارشان تمام است، همه‌شان در حال فرارند.»

برگشت ؛ نگاهي به بسيجي‌هاي خوشحال انداخت و لبخند تمام صورتش را پر كرد. ازدور ، جيپ فرماندهي ، گردو خاك‌كنان پيش مي‌آمد. تپه‌ها را دور مي‌زد و لحظه به لحظه نزديك‌تر مي‌شد. حسين رو به فرماندهان گفت: «حاج احمد هم آمد.»

بسيجي‌ها بلند شدند و به آن طرف چشم دوختند . همه كنجكاو بودند. سعيد تا نام حاج احمد را شنيد ، دويد تو دشت و فرياد زنان گفت: «حاج احمد دارد مي‌آيد .... ماشين حاج احمد است!»

به يكباره دشت منفجر شد، فريادها به آسمان رفت و بسيجي‌ها با خوشحالي به صدا درآمدند :‌«او بايد بيايد اين‌جا. حاج احمد فرمانده‌مان است.»

-پس كو؟ كجا رفت!؟

-از اين طرف نيامد . رفت پشت آن تپه‌ها.

جمعيت ساكت شد. باد از حركت ايستاد و سعيد گل شقايق سرخ رنگ را ديد كه ساكت وساكن است. حسين دست  تو موهاي پر از خاك خود كشيد و برگشت . چشم دوخت به نيروهاي دشمن كه حالا اصلاً ديده نمي‌شدند.

بسيجي‌هاي به كار خود مشغول شدند. يكي كه صورت گرد بود و سربند سرخي روي پيشاني‌اش بسته بود، گفت:‌«حاج احمد بايد بيايد اينجا. چرا نيامد؟ مگر چه شد؟»

نگاهي به دور و اطرافش انداخت. كسي متوجه او نبود. اين بار بلندتر گفت:« همه بايد برويم پيش فرمانده . برادر حسين مي‌تواند حاج احمد را بياورد اينجا. »

سرها به طرف او چرخيد.

- اگر او برود، حتماً حاج احمد حرفش را قبول مي‌كند. فقط بايد برادر حسين را راضي كنيم.

بسيجي‌هاي لبخند زدند. به هم نگاه كردند، يا علي گفتند و بلند شدند.

حسين همهمه‌ي جمعيت را شنيد . چشم از دوربين گرفت و به جمعيتي كه آرام آرام، از هرسو به طرفش مي‌آمدند ، نگاه كرد. متعجب مانده بود؛ يعني چه شده است!؟ بسيجي‌ها جلوي حسين ايستادند او روي بلندي بود و آنها كمي پايين‌تر ، چشم به چشم دوخته بودند. آرام از جايش بلند شد. خواست از آنها بپرسد كه چرا دور او جمع شده‌اند و در همين لحظه ، همان بسيجي صورت گرد از ميان جمعيت خاكي ‌پوش جلو آمد و گفت: «بچه‌ها مي‌پرسند چرا حاج احمد به اين جا نيامده ؟ مگر او فرمانده‌مان نيست ؟ مگر ما نمي‌خواهيم در صبح پيروزي فرمانده‌مان را ببينيم؟ همه مي‌گويند شما مي‌توانيد او را به ايجا بياوريد. ما از شما مي‌خواهيم اين كار را بكنيد.»

جاي هيچ صحبتي نبود . نگاه بسيجي‌ها طوري بود كه انگار بردهان حسين قفل زده بودند . بند دوربين را باز كرد ، آن را به يكي داد و راه افتاد.

خورشيد بالاآمده بود. حسين تپه‌ها را رد كرد و بعد از مدتي،  حاج احمد را پيدا كرد. با يكي ديگر از فرماندهان، چشم به عدسي دوربين دوخته بودند وروي نقشه‌اي كه روي زمين پهن بود، نقاطي را به هم نشان مي‌دادند.

حسين بلند گفت: «سلام!»

حاج احمد روبرگرداند و وقتي حسين را ديد، دستي تكان داد وخنديد . حسين دوان دوان جلو رفت. حاج احمد او را در آ‎غوش گرفت وحسين احساس آرامش كرد. حاج احمد از وضعيت نبرد پرسيد. حسين همه چيز را شرح داد؛ حمله‌ي شبانه، درگيري با دشمن و بالاخره فراري دادن عراقي‌ها، دست آخر گفت:« حاجي، بچه‌ها مي‌گويند چرا شما به آن طرف نيامديد . همه گله كرده‌اندو مرا فرستاده‌اند دنبال تان.»

حاج احمد مكث كرد. حسين مجال نداد و گفت:«برگشتنا از آن طرف بيا. همه منتظرند.»

حاج احمد چيزي نگفت. رو برگرداند، از چشمي دوربين نگاه كرد و خط قرمز نقشه را پاك كرد و چند سانتي‌متر جلوتر ، خط سبزي كشيد. نقشه ، به دونيم تقسيم شده بود.

كمي بعد، همگي سوار جبپ شدند و حركت كردند. بسيجي‌ها روي بلندي ايستاده بودند و نگاه مي‌كردند.

سعيد فرياد كشيد:« آمدند ، آمدند. اين بار دارند به اين طرف مي‌آيند... حاضرم قسم بخورم كه خودشان هستند!»

همه از روي بلندي پايين آمدند. جيپ كه نزديك‌تر شد، به طرفش دويدند. دورش را گرفتند و حاج احمد را با خوشحالي پياده كردند. حاج احمد سرش را پايين انداخته بود. شايد از روي بسيجي‌ها خجالت مي‌كشيد. بچه‌ها او را روي دست بلند كردند و شروع كردند به شعار دادن . فريادهاشان ، گوش را كر مي‌كرد؛ آخر فرمانده‌شان آمده بود.

خوشيد در بالاي تپه‌ها ، حاج احمد و بسيجي‌هايش را در جايي ديد كه انتهاي خاك ايران بود. انگار از ديشب تا حالا اتفاقاتي افتاده بود! بايد خوب نگاه مي‌كرد.

مرد داستان ما

آن روزها خانه‌ي پدر احمد شده بود پاتوق بسيجيان لشگر. بسيجياني كه يا براي گرفتن خبرو يا دلداري به خانواده‌ي احمد به آن جا مي‌رفتند. آخرچندروزي مي‌شد كه از برگشتن نيروها از لبنان مي‌گذشت؛ نيروهايي كه با حمله‌ي اسراييلي‌ها به لبنان و مواضع نظاميان سوريه، به فرمان حضرت امام و با فرماندهي احمد، براي كمك به مردم سوريه و لبنان به آن كشور عزيمت كرده بودند، اما هنوز از احمد خبري نبود.

واين خبر به گوش همه رسيده بود؛ احمد همه‌ي نيروها را تا پاي پلكان هواپيما بدرقه كرده بودوخود به همراه كاردارسفارت، عكاس خبرگزاري وراننده‌اش ، براي آخرين سركشي‌هاراهي سفارت ايران در بيروت شده بود. ظهر روز چهاردهم تير 1361، از اين كه به سفارت برسند، در يك ايستگاه پست ايست و بازرسي متوقف شدند. و عليرغم داشتن مصونيت ديپلماتيك ، توسط شبه نظاميان ماروني دستگيرشدند.

آن موقع ها‌، همه به اين اميد بودند كه آنها به زودي آزاد مي‌شوند. اما از آن روز تا به حال تمام بسيجيان لشكر 27 محمد رسول الله (ص) و مردم ، چشم انتظار آزادي مرد داستان اما و دوستانش از چنگال رژيم اسراييل هستند.

احمد در سال 1332 به دنياآمد؛ در محله‌اي امامزاده سيد اسماعيل خيابان مولوي تهران.

پسري آرام و گوشه گير كه در سن چهارسالگي، خانواده‌اش متوجه ناراحتي قلبي او شدند و به ناچار تن به عمل جراحي قلب سپرد . در هفت سالگي ، پدرش او را در مدرسه‌ي مصطفوي ثبت نام كرد. اما از پدرش خواست كه علاوه بردرس، در مغازه‌ي او- قنادي متوسليان يزدي- واقع در بازار، به كار بپردازد.

همزمان با پايان امتحانات كلاس سوم دبستان، لايحه‌ي كاپيتولاسيون به تصويب مجلس شاه رسيد.

امام خميني (ره) نسبت به تصويب اين لايحه واكنش نشان داد. مردم هم به خيابان ها ريختندودراعتراض به اين لايحه، تظاهرات كردند. مزدوران شاه مردم را به گلوله بستند .به اين ترتيب احمد با نام امام خميني(ره) آشنا شد.

بعداز پايان دبستان ، در كلاسهاي شبانه‌ي هنرستان اخباريون ثبت نام كرد. در سال 1351 و پس از پايان تحصيلات در رشته‌ي برق، در شركتي خصوصي مشغول به كار شد. او همچنان به فعاليت مخفيانه ادامه داد و با نحوه‌ي مبارزه‌اي مسلحانه هم آشنا شد. بعد از دوسال كار و فعاليت شبانه روزي به خدمت سربازي اعزام شد .پس از پايان دوره‌ي آموزشي ، با درجه گروهبان دومي و رسته فرمانده تانك به سرپل ذهاب – يكي از شهرهاي مرزي استان كرمانشاهان – اعزام شد.

خدمت سربازي‌اش هم با فعاليت مخفيانه ادامه يافت و پس از آن به تهران بازگشت. در اين زمانه تصميم خود را گرفت و در اوايل سال 1357 به بهانه‌‌ي ماموريت ، به شهرستان خرم آباد عزيمت كرد تا در آنجا به فعاليت مخفيانه ادامه بدهد. مامورين شهرباني خرم آباد، متوجه حضور احمد و فعاليتش عليه رژيم شاه شدند، در روز پانزدهم شهريور 1357 در حالي كه مشغول تكثير اعلاميه عليه رژيم بود، دستگيرش كردند. او و دوتن از دوستانش متاهل و داراي زن و بچه هستند. پس مسئوليت كارها را به عهده گرفت تا جرم دوستانش سبكتر شود.

به اين ترتيب ، مرد داستان ما به زندان افتاد و خود را آماده پذيرايي از شكنجه‌هاي ساواك كرد.

پس از تحمل دو ماه شكنجه و عذاب، دست به اعتصاب غذا زد . ماموران به ناچار، او را به بند عمومي زندان منتقل كردند.

با گسترش دامنه‌ي اعتراضات مردم عليه رژيم ، دولت نظامي ازهاري ، زندانيان سياسي را آزاد كرد، به اين ترتيب، احمدهم در هفتم آذر 1357 از زندان آزاد شد و به آغوش خانواده بازگشت.

با پيروزي انقلاب، او به همراه ديگر همرزمانش ، به تشكيل كميته‌ي انقلاب اسلامي استان تهران همت گماشت. همزمان ، سپاه پاسداران هم در حال شكل‌گيري بود. احمد دوره‌ي سوم آموزش نظامي سپاه را در سعدآباد تهران گذراند. پس از پايان دوره، براي مقابله با شرارت‌هاي كمونيست‌ها و ملاكين ضدانقلاب به گنبد و تركمن صحرا اعزام شد، درگيري‌اي كه بعدها به «جنگ اول گنبد» معروف شد.

وقتي به تهران برگشت ، تمام فكر و ذكر خود را مشغول سازمان دهي گردان‌هاي سپاه كرد. ضمن اينكه به گردان دوّم سپاه پيوست و پس از مدتي فرماندهي آن را بر عهده گرفت. كم كم  غائله‌ي مخالفت‌هاي ضد انقلاب درباره كردستان باعث شدكه با 66 نفر از هم رزمانش به طور داوطلبانه به شهر بوكان از شهرهاي استان كردستان – عزيمت كند. او توانست شهرهاي كردستان را يكي پس از ديگري از وجود اشرار پاكسازي كند ؛ شهرهايي مانند بوكان، مهاباد، سقز و بانه .

پس از پاكسازي شهر بانه، احمد و همرزمانش تصميم گرفتند آخرين سنگرهاي دشمن را در داخل از بين برده و حتي پاسگاههاي مرزي را هم به تصرف درآورند . درهمين زمان ، تشكيل «ستاد مشترك عمليات ويژه سپاه و ارتش » كه احمد از بانيان آن بود، موجي از اميدواري را در دل نيروهاي انقلاب زنده كرد . آمدن سرهنگ صياد شيرازي هم اميدواري‌ها را دو چندان كرد.

در همين زمان، با ابتكار محّمد بروجردي و فرماندهان تحت امرش ا زجمله احمد ، طرح« سازمان پيشمردگان كرد » تدوين و به شورايعالي سپاه ارايه شد. با تصويب اين طرح و واگذاري مسئووليت آن به محمد بروجردي، احمد و ديگر مسؤولان سپاه توانستند عده‌ي زيادي از مردم مسلمان كرد منطقه را مسلح و عليه ضدانقلاب ساماندهي كنند.

فتح سنندج اوج هنرنمايي احمد و همرزمانش د رمقابله با اشرار غرب كشور بود. در زمستان سال 1358 نيروهاي تحت فرماندهي احمد وارد پاره شدند و با حكم محمد بروجردي ، احمد به عنوان اولين فرمانده‌ي سپاه پاوه منصوب شد.

در همين زمان ،‌ناصر كاظمي هم به عنوان فرماندار پاوه، وارد شهر شد. همكاري احمد و ناصر ، يكي از عوامل موُثر انهدام عوامل ضد انقلاب در شهر پاوه بود. كمي بعد ، به احمد ماُموريت داده شد تا شهر مريوان را هم از وجود ضد انقلاب پاك‌سازي كند. احمد با موفقيت اين عمليات را به پايان برد و خود مسوُوليت سپاه اين شهر را به عهده گرفت.

با شروع سال 1360 و با فرماندهي احمد ، عمليات آزاد سازي ارتفاعات مهم نوار مرزي غرب مريوان از شمال تا جنوب آغار شد كه با موفقيت به پايان رسيد. در شامگاه يازدهم تيرماه 1360 ، احمد موفق به آزادسازي ارتفاعات قوچ‌سلطان شد كه نقطه الحاق خاك عراق به ايران بود.

در همين سال و اواخر پاييز، احمد به همراه تني چند از فرماندهان به مكه مشرف شدند. در همان موقع، از طرف فرماندهي وقت سپاه مامور مي‌شود تا تيپي از بچه‌هاي  بسيجي تشكيل داده و براي مقابله با عراقي‌ها به جبهه‌هاي جنوب برود. تشكيل چنين تيپي از آرزوهاي احمد بود و او بلافاصله دست به كار دست به كار گزينش افراد واجد شرايط شد. درنهايت ، به همراه حدود 120نفر از همرزمانش عازم جبهه‌هاي جنوب شد. با تلاش احمد در شب هفدهم بهمن 1360 ، خبر تشكيل تيپ 27 رسول الله (ص) به طور رسمي در قرارگاه كربلا اعلام شد .

دوكوهه شد خانه‌ي بسيجاني كه براي جنگ عازم جبهه‌هاي شده بودند. او هم بلافاصله با همرزمانش ، طرح بزرگ‌ترين عمليات نظامي را تا آن زمان پي‌ريزي كرد. به دنبال آن ، حماسه بزرگ «فتح‌المبين » در شب اول فروردين 1361 آغاز شد.

با هوشياري احمد، در اين عمليات ، غنايم و اسيران زيادي نصيب سپاه اسلام شد. بعد از آن كه درتهران مشغول طرح‌ريزي عمليات بزرگ ديگري به نام «الي بيت‌المقدس» بودند.

مرحله او عمليات الي بيت‌المقدس‌، در شب جمعه دهم ارديبهشت 1361 آغاز شد و به اين ترتيب مراحل دوم و سوم اين عمليات هم با هدف نهايي آزادسازي خرمشهر به فاصله‌ي بيست روز پس از مرحله اول انجام شد. بلافاصله‌ي بعد ا زاين عمليات ،احمد براي ديدار از خانواده‌هاي شهدا ي اين عمليات عازم تهران شد. اين زمان مصادف شد با حمله نيروهاي اسراييلي به لبنان و مواضع نظاميان سوريه. احمد و همرزمانش براي كمك به مردم سوريه و لبنان آماده حركت به سوريه شدند......